Chociaż zawsze byłem zwolennikiem tzw. “bezkrwawych łowów”(czyli polowania z aparatem fotograficznym na ludzi, zwierzęta, owady, ładne rośliny lub po prostu ciekawe miejsca), to w ostatnich czasach zdałem sobie wyraźnie sprawę, że najbardziej interesuje mnie człowiek. Jednak nie ten całkiem przypadkowy, spotkany gdzieś na ulicy, jak to zazwyczaj bywa podczas organizowanych plenerów fotograficznych – a ktoś, kogo zdążyłem już choć trochę poznać, i o kim wiem, że jest wartościowy, a przynajmniej dla mnie interesujący (pod dowolnym względem).

Na wiosnę miałem okazję być w Piechowicach-Michałowicach, położonych pomiędzy Jelenią Górą a czeską granicą; w miejscu zwanym “TEATR CINEMA” (‘To w końcu teatr czy kino?’ – chciałoby się zapytać). Spędziłem tam szereg dni, podczas których cieszyłem się ciszą, spokojem, swododą, panującym wokół twórczym nastrojem (m.in. dzięki wychylającym się z każdego niemal kąta artystycznym i dziwacznym dziełom). Czar i niepowtarzalność tego miejsca wręcz urzekały!
Ale najwspanialszym skarbem, największym pozytywnym zaskoczeniem, to byli ludzie tam poznani. Niejako naturalną konsekwencją tych spotkań była seria czarno-białych wielkoformatowych fotografii portretowych, wykonana przeze mnie na świeżo nabytym, ale bardzo starym, rosyjskim drewnianym aparacie skrzynkowym – jeszcze nawet nie przetestowanym. Wszystkie zdjęcia zostały zrobione we wcześniej wybranym, określonym miejscu w ciemnawym hall’u, a osoby pozujące musiały wytrzymać                w bezruchu przed kamerą pełne 8 sekund. Nie wiem, komu bardziej zależało na tym, aby te zdjęcia wyszły: mi jako fotografowi, czy też samym pozującym osobom. Z większością z nich szybko złapałem odpowiedni, pozytywny bardzo kontakt; z niektórymi nawet się zaprzyjaźniłem (pozostajemy w przynajmniej zdalnym kontakcie, a gdy jest możliwość     i taka potrzeba, kontynuujemy naszą współpracę fotograficzną).

Wynikiem wspólnych wieczornych rozmów przy kawie (lub winie), czasu wspólnie spędzonego na fotografowaniu, była radość i ogromna satysfakcja.

Najszczersze podziękowania należą się uwiecznionym na prezentowanych fotografiach osobom:
Zofia Bajno (aktorka, Wrocław + Warszawa) *
Edgar (aktor, Coyoacan, Meksyk) **
Kalki Henenberg (mistrzyni hula-hoop, Australia + Londyn/UK) **
Maria Lara (aktorka, Coyoacan, Meksyk) *
Tadeusz Rybicki (aktor, Piechowice-Michałowice) **
Beata Skibińska (aktorka, Piechowice-Michałowice) *
Karolina Szafranowska (aktorka, Warszawa) *
Katarzyna Szumska (malarka, aktorka, Piechowice-Michałowice) *
Zbigniew Szumski (reżyser teatralny, malarz, Piechowice-Michałowice) *
Izabela Terek-Jopkiewicz (aktorka, Gdańsk) *
Małgorzata Walas-Antoniello (aktorka, Poznań) *
*/ osoby sportretowane w podstawowej, głównej wersji pracy dyplomowej (8 podwójnych obrazów)
**/ osoby sportretowane w rozszerzonej wersji pracy dyplomowej (12 podwójnych obrazów)

Nota techniczna:
Jako technikę przygotowania ostatecznego obrazu wybrałem XIX-wieczną kalitypię, w odmianie “brąz van Dyck’a” (obecnie moją ulubioną technologię pozytywową), która wydała mi się najodpowiedniejsza do tego celu. Obrazy powstały na sprowadzonym dla mnie na zamówienie specjalnym włoskim papierze Fabriano (akwarelowym, impregnowanym, bezkwasowym, o gramaturze 300g/m2 oraz w formacie 24x32cm).

Michał Najberg urodził się w 1982 r. w Warszawie. W 2007 r. ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. W 2010 r. uzyskał dyplom Warszawskiej Szkoły Fotografii. Pracuje w firmie projektowej. Interesuje się fotografią dokumentalną i portretową. W 2005 r. otrzymał wyróżnienie w konkursie Newsweek’a za fotoreportaż „Podlasie”. W 2007 r. swoje prace prezentował na wystawie „Bliskie sobie” w Galerii Ateneum w Warszawie.